«به من نگاه کن» منتشر شد؛ هافمن از پژوهش «پاپیون» و مککوئین نوشت
کتاب خاطرات داستین هافمن با عنوان «به من نگاه کن» ۱۹ آبان ۱۴۰۵ منتشر شده و در فصل «پاپیون» از ماهها پژوهش برای نقش دگا، رقابت استودیوها بر سر اقتباس رمان آنری شاریر و روزهای فیلمبرداری در جامائیکا کنار استیو مککوئین میگوید. پخش چندباره این فیلم از تلویزیون ایران آن را برای چند نسل از تماشاگران خاطرهانگیز کرده است.
همشهری بخشی از همین فصل را ترجمه کرده است. هافمن در نقش دگا و مککوئین در نقش پاپیون بازی کردهاند و نویسنده، تحقیقات پیش از فیلم را بخش موردعلاقه خود در ساخت هر فیلمی میداند. او رمان زندگینامهای «پاپیون» را خیلی دوست داشته؛ کتابی که پس از انتشار در سال ۱۹۶۹ به یکی از پرفروشترین آثار زمان خود تبدیل شد و استودیوها برای خرید حق اقتباسش رقابت شدیدی داشتند. در متن آمده یکی از وزیران دولت فرانسه «انحطاط اخلاقی» کشور را به «دامنهای کوتاه و پاپیون» نسبت داده بود.
مو، عینک و عرشه کشتی
هافمن مدت زیادی در کتابخانه عمومی نیویورک درباره جزیره شیطان، تبعیدگاه نزدیک سواحل گویان فرانسه، مطالعه کرده و درست پیش از شروع فیلمبرداری در جامائیکا موهایش را به شکل کوتاهکردن موی زندانیان پیش از اعزام زده است. در صحنهای روی کشتی پهلوگرفته، دگا و پاپیون زیر باران شدید برای نخستین بار هم را میبینند، آبگوشت رقیق میخورند و معاملهای شکل میگیرد: پول دگا در ازای محافظت پاپیون.
با موهات چی کار کردی؟
هافمن مینویسد برای مککوئین توضیح داده که در جزیره شیطان مو را به همین شکل کوتاه میکردند. مککوئین آرایشگر شخصی همراه داشته و مدلی مشابه انتخاب کرده که از نظر تاریخی چندان دقیق نبوده، اما بیشتر به او میآمده است. شخصیتی که هافمن بازی میکرده عینکی بسیار ضخیم، شبیه عینک دالتون ترامبو، داشته و دیدن از پشت آن دشوار بوده است. در کتاب آمده دگا پیش از اعزام عینکی سفارش داده بود که تا سه بار تا میشد تا بتواند آن را پنهان کند و با خود به جزیره ببرد، و یکی از صحنههای مهم فیلم لحظه بیرون آوردن همین عینک پس از فرار از زندان است.
همراهان مککوئین و قطع حرف
به روایت هافمن، مککوئین در جامائیکا گروهی از ملازمان با خود آورده بود، از جمله آشپزی که صبحانه مکزیکی درست میکرد. روز فیلمبرداری صحنه عینک، مککوئین هنگام ناهار کلوچه شکلاتی آشپزش را با یادداشتی به تریلر او فرستاده است.
اینها بهترین کلوچههایی هستند که تا حالا خوردهام.
هافمن مینویسد کلوچهها خوشمزه بودهاند و چندتایی خورده، اما مککوئین نگفته بوده داخلشان مقدار زیادی ماریجوانا ریخته است. او ماجرا را به گروه فیلمبرداری گفته بوده و بازیگر، گیج و ناتوان از اجرای صحنهای که تمرین کرده بوده، با خنده گروه روبهرو شده است.
در ادامه همین فصل، هوای معتدل جامائیکا باعث شده عرق مصنوعی روی بدن بازیگران بپاشند، در حالی که محل فیلمبرداری فقط دو دقیقه پیاده تا مجللترین هتل جزیره فاصله داشته است. هافمن در آن هتل با جین شو، مربی تیم بسکتبال فیلادلفیا سونتیسیکسرز، آشنا شده و او را برای ناهار به محل فیلمبرداری دعوت کرده است. روز بعد مککوئین، که هافمن او را بدگمان و خودش را هم نشئه توصیف میکند، دستور داده شو را بیرون کنند. پس از تأیید این کار، هافمن گفته «به درک!» و مککوئین جواب داده «خب، تو هم به درک!» از آن به بعد هافمن با او حرف نزده، به کارگردان گفته حاضر نیست نگاهش کند و چند هفته بعد گروه به صحنه فرار روی کلکی دستساز رسیده که ظاهرش به کلکی میمانده که هاکلبری فین با چوب و طناب سرهم کرده باشد؛ هافمن یک سر این کلک بوده است.