اقتصاد توجه؛ کالایی که صنایع خلاق روی آن ایستاده‌اند

صنایع خلاق، پیش از آنکه کالا بفروشند، توجه می‌فروشند. فیلم بدون تماشاگر، کتاب بدون خواننده، بازی بدون ساعت بازی، فقط هزینه تولید است. اقتصاد توجه در ایران دو فشار همزمان دارد: سکوهای خارجی که دقیقه مخاطب را می‌برند، و سکوهای داخلی که هنوز مدل درآمد پایدار برای سازنده نساخته‌اند.

سیاست فرهنگی اگر فقط به «تولید بیشتر» فکر کند، انبار پر می‌کند. سیاست اگر به دقیقهٔ توجه فکر کند، باید از توزیع، کشف اثر، و سهم سازنده از تبلیغات حرف بزند.

این یادداشت پرونده راه‌نمای شماره شهریور است. ادامهٔ آن در ماهنامه آمده: سه نمودار از سهم سکوها، و پرسشی برای تنظیم‌گر.